Violončelo

Violončelo je gudački instrument približno dva puta veći od violine, a i tijelo mu je srazmjerno šire, zbog toga se i drugačije drži tokom sviranja: violončelo se drži među nogama, pridržava se koljenima, a posebnom nožicom se oslanja na pod. Samim tim je različit i položaj svirača prema instrumentu. Položaj tijela tokom sviranja je vrlo prirodan (u poređenju sa položajem tijela tokom sviranja violine), sjedi se na kraju stolice (zadnja trećina), ruke su blago podignute ispred sebe.

Violončelista treba da ima osjećaj kao da grli svoj instrument ispred sebe. Ovakav položaj tijela tokom sviranja veoma olakšava sviranje violončela i to se posebno odražava u tehnici lijeve ruke: ona može cijela, uključujući i palac, da se popne na hvatnik, pri čemu pritisak na žice palcem čini vještačko sedlo i oslonac ostalim prstima. Tako je moguće izvesti i velike intervalske zahvate, olakšano je zalaženje u visoke pozicije i omogućeno izvođenje vještačkih flažoleta. Inače je menzura violončela veća od viole i naravno još veća nego kod violine.

“Violončelo ima četiri žice i one se štimuju u odnosu č5 (čiste kvinte) na tonovima a-d-G-C; tako da je ovo instrument dubokog, basovskog registra, pa mu je i osnovni ključ – basov.”

Zahvaljujući mogućnostima lijeve ruke, koja može ići do kraja hvatnika, pa i dalje, tonski opseg je poprilično velik, tako da se u notaciji moraju primjeniti i drugi ključevi: prvenstveno tenorski S-ključ, ali za najviši registar i violinski. Dugačke i debele žice, kao i ovaj veliki rezonator, čine zvuk violončela punim i bogatim, a na najvišoj, A-žici on može biti i veoma prodoran i raskošno raspjevan. Često zvuk violončela povezuju sa ljudskim glasom. Ovo naročito dolazi do izražaja u muzici romantičnog stila, pa i samom instrumentu daje naglašeno takvo obilježje; ipak, na violončelu se može pokazati izraziti virtuozitet, koji ne zaostaje za violinskim.

Plan i program nastave klasičnog i pop/rock/modernog violončela

Osnovni zadaci nastave violončela su:

  • razvijati interes i ljubav učenika prema instrumentu i usmjeravati ga kroz umjetničke vrijednosti ka zrelom solističkom i skupnom muziciranju
  • uticati na razvoj estetske i lične kulture učenika
  • djelovati na formiranje muzičkog ukusa i sposobnosti za vrednovanje pravih muzičkih vrijednosti
  • istrajno raditi na razvoju muzičke memorije, osjećaja za ritam i opšte muzikalnosti učenika
  • podsticati u učeniku čulnu osjetljivost i sposobnost analiziranja muzičkog djela
  • upoznavati učenika sa vrijednim sadržajima domaćih i stranih autora i bogatstvom folklora naših naroda
  • osposobljavanje učenika za samostalan rad, samokontrolu i samokritiku

Ostavi komentar

Your email address will not be published. Required fields are marked *